Ένας Ποιητής σε καραντίνα αφηγείται…

Δημοσιεύθηκε 31/3/ 2020 (Συνέντευξη στη Μιράντα Λυσάνδρου Εφημερίδα Πολίτης)

Μία φωνή αισιοδοξί


ας και υπέρμετρης υπομονής από την αναγκαστική καραντίνα των 14 ημερών σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Λεμεσό ακούσαμε μιλώντας με τον κ. Παντελή Ποιητή. Κι αυτό, την ώρα που οι πλείστοι από εμάς που αναγκαστήκαμε να μείνουμε κλεισμένοι όχι σε ένα ψυχρό δωμάτιο ξενοδοχείου, αλλά στην ασφάλεια ολόκληρου του σπιτιού μας, βγαίνοντας και 2-3 φορές την ημέρα για να πάμε είτε για ψώνια είτε τον σκύλο περίπατο, έχοντας συντροφιά σε αυτές τις πρωτόγνωρες και αντίξοες συνθήκες τους δικούς μας, παραπονιόμαστε ότι κουραστήκαμε από αυτόν τον υποχρεωτικό εγκλεισμό και δεν αντέχουμε άλλο. Είχαν ήδη περάσει εννέα μέρες από τότε που τέθηκε σε καραντίνα και που του μιλήσαμε με τον κ. Ποιητή -μόνο κατ’ όνομα όπως μας είπε- και είχε άλλες έξι για να τελειώσουν οι 14. Την προηγούμενη είχε κάνει το τεστ για τον COVID-19 και ανέμενε τα αποτελέσματα διότι οι φίλοι που τον είχαν φιλοξενήσει σπίτι τους στη Φλόριντα των ΗΠΑ τον ενημέρωσαν ότι ήταν επιβεβαιωμένα κρούσματα.


Ενδιαφέρον και οργάνωση

«Μόλις έμαθα ότι οι φίλοι μου ήταν θετικοί στον κορωνοϊό ενημέρωσα τις αρμόδιες υπηρεσίες και αμέσως κινήθηκαν οι διαδικασίες για να μου γίνει το τεστ. Επέδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και οι νοσοκόμοι και γενικά οι αρμόδιοι. Κύλησε πολύ οργανωμένα και μπορώ να πω και οριζόντια η όλη διαδικασία εάν κρίνω από τη δική μου εμπειρία». Τα αποτελέσματα θα έβγαιναν το απόγευμα της ίδιας ημέρας και όποια και να ήταν θα ήταν έτοιμος να τα αντιμετωπίσει με την ίδια πυγμή και αισιοδοξία.

Με μεγάλη ικανοποίηση μάς είπε πως από τη δική του εμπειρία η όλη οργάνωση από πλευράς του ξενοδοχείου όπου φιλοξενείται αλλά και των αρμόδιων υπηρεσιών είναι εξαιρετική και εξέφρασε γι’ αυτό την ευγνωμοσύνη του. Σημείωσε πως δύο φορές την εβδομάδα οι υπηρεσίες υγείας περνούν για να δουν την κατάσταση της υγείας τους, ενώ τους καλούν και στο τηλέφωνο για να δουν πώς είναι.

Λίγοι οι ανυπάκουοι

Ρωτήσαμε κατά πόσον υπάρχει συμμόρφωση από τα άτομα που βρίσκονται έγκλειστα στο ξενοδοχείο, καθώς ειδικά τις πρώτες μέρες είχε βγει προς τα έξω ότι υπήρχε ανυπακοή. Κάποιοι έβγαιναν απ’ τα δωμάτια κ.λπ… «Είναι γεγονός ότι ακόμα και μέχρι σήμερα υπάρχουν μερικοί ανυπάκουοι, όχι όλοι, ο περισσότερο κόσμος είναι νούσιμος, αλλά πάντοτε η ανθρώπινη ηλιθιότητα είναι κάτι το ανυπέρβλητο. Κάποιοι θέλουν να κάνουν του κεφαλιού τους, αλλά είναι κάτι που δεν εκφράζει ούτε την πλειοψηφία».

Πώς περνούν οι μέρες

«Διαβάζω, γράφω, κάνω κάποιες δουλειές που μπορώ, μιλώ με την οικογένειά μου και με φίλους, μετρούμε και τις μέρες για να μην τις χάνουμε και έτσι μας πιάνει και μια αισιοδοξία ότι θα γυρίσουμε πίσω στους δικούς μας υγιείς και ότι θα περάσει όσο το δυνατόν συντομότερα αυτή η κατάσταση. Βλέπετε είμαστε όλοι στην ίδια μοίρα. Πολιτικοί ηγέτες, βασιλιάδες, πρίγκιπες, βρίσκονται θετικοί στον κορωνοϊό. Αυτή η κατάσταση μάς επηρεάζει όλους και πρέπει να το καταλάβουμε όλοι μας ότι μόνο εάν είμαστε συνεπείς θα μπορέσουμε να ξαναβγούμε έξω το συντομότερο»


Η περιπέτεια

Ο Παντελής Ποιητής είχε πάει στη Φλόριντα για δουλειές και διέμενε σε σπίτι φίλων του. Την ημέρα που έφτανε, 11 Μαρτίου, ο Τραμπ είχε λάβει την απόφαση να κλείσει από την επομένη τα σύνορα με την Ευρώπη. Όπως μας λέει, όταν έφευγε από την Κύπρο η χώρα μας είχε δύο επιβεβαιωμένα κρούσματα, όπως και ολόκληρη η Φλόριντα. Με βάση τον νόμο των πιθανοτήτων, έλεγε χαριτολογώντας, οι πιθανότητες να κολλήσει τον ιό στις ΗΠΑ ήταν μικρότερες απ’ ό,τι στην Κύπρο… Κανονικά όπως μας αφηγείται θα έφευγε από την Αμερική 15 Μαρτίου. Τελικά μέσα στον πανικό που επικρατούσε οι πτήσεις του ακυρώθηκαν 12 φορές. Μία φορά αποφάσισε ο ίδιος να μην μπει σε αεροπλάνο. «Πράγματι ο ιός είναι αόρατος, αλλά μέσα σε αυτόν τον πανικό που γινόταν στο αεροδρόμιο ανάμεσα σε 4.000 άλλους ανθρώπους μπορούσες να τον μυριστείς. Ήταν μια κατάσταση που δεν μπορούσαν καν οι υπηρεσίες ελέγχου της Αμερικής, οι οποίες είναι πολύ αυστηρές, καλά-καλά να ελέγξουν. Δεν έκαναν τους βασικούς ελέγχους. Μας έλεγαν περάστε, στριμωχθείτε για να περάσετε γρήγορα… Εκείνη τη μέρα όταν άκουσα τον αστυνομικό να λέει στριμωχθείτε, σηκώθηκα κι έφυγα. Ήταν αδύνατον να μπω σε ένα τέτοιο αεροπλάνο και να μην κολλήσω… Έτσι πήρα την πτήση τρεις μέρες μετά»…